De nieuwe torpedobootjagers voor de Amerikaanse marine worden groter dan in eerste instantie gepland. Het project DDG(X) mikt nu op een waterverplaatsing van 14.500 ton, wat 1.000 ton meer is dan in 2024 de bedoeling was.
Concept van de DDG(X). Duidelijk is dat de ontwerpers niet teruggrijpen op de rompvorm van de Zumwaltklasse. (Beeld: Amerikaanse marine)
Het ontwerp van de toekomstige torpedobootjagers staat nog niet vast, vandaar de X na de Amerikaanse afkorting van destroyer: DDG(X). Deze torpedobootjagers moeten een groot aantal schepen vervangen die door de Amerikaanse marine ook wel 'Large Surface Combatants' (LSC) worden genoemd.
Onder LSC vallen de kruisers van de Ticonderogaklasse en de destroyers Argleigh Burkeklasse. De Ticonderogaklasse bestond uit 27 schepen die tussen 1983 en 1994 in dienst werden gesteld. Vandaag de dag is er nog maar een handvol in gebruik.
De Arleigh Burkeklasse is één van de grootste scheepsbouwprojecten in de Amerikaanse geschiedenis met 76 schepen, waarvan een deel nog in aanbouw is. Het eerste schip werd in 1991 in dienst gesteld en eind jaren '20 moet exemplaar nummer 76 opgeleverd worden.
Enorme waterverplaatsing
Het project DDG(X) moet de Ticonerogas en Arleigh Burkes op termijn vervangen, terwijl met name de Arleigh Burkeklasse schepen goed functioneren.
Beide scheepsklassen bestaan al uit schepen met een behoorlijke omvang. De grootste Burkes hebben een waterverplaatsing van 9.700 ton, de oudere Tico's zijn iets groter.
De Amerikanen lijken echter met DDG(X) op nog grotere schepen uit te komen. In de vorige update aan het Congres was sprake van schepen van 13.500 ton. In de update van vorige week was DDG(X) gegroeid naar 14.500 ton, 49 procent meer dan de huidige destroyers.
Deze nieuwe schepen moeten dan ook op veel vlakken een verbetering zijn ten opzichte van de Arleigh Burkes. De schepen van DDG(X) moeten net als hun voorgangers voorzien worden van "elementen" van het Aegis Combat System van Flight III van de Arleigh Burkeklasse. DDG(X) moet meer ruimte hebben voor groei dan de Arleigh Burkeklasse: dus meer ruimte, moeten meer energie kunnen opwekken en moeten meer capaciteit hebben om te koelen om nieuwe wapens aan boord te kunnen nemen. Verder moeten de infrarood-, akoestische en de elektromagnetische signaturen onder water worden gereduceerd. Daarnaast moeten de toekomstige destroyers een groter vaarbereik hebben en langer in het gewenste gebied kunnen verblijven. Tot slot is het de bedoeling dat de DDG(X) meer wapens kan dragen.
DDG(X) zal weliswaar in de basis 96 verticale lanceercellen hebben, net als de Arleigh Burkeklasse, maar kan ook 12 large missile launch cells bevatten. Dat dan wel in ruil voor 32 lanceercellen van standaardformaat. Met die grotere lanceercellen kunnen grotere raketten met een groter bereik, die hogere snelheden kunnen behalen, gelanceerd worden.
Mogelijk kan DDG(X) een extra module krijgen, genaamd Destroyer Payload Module, met extra wapensystemen.
Twee RAM-systemen met kleine raketten voor doelen op zeer korte afstand, maken al deel uit van het ontwerp.
Voor Research & Development heeft de Amerikaanse marine om een budget van 133,5 miljoen euro gevraagd.
Mislukt project
De mooie plannen voor een nieuwe destroyer ten spijt, de US Navy zal vooral hopen dat het project DDG(X) soepeler verloopt dan het voorgaande DDG-project. De Zumwaltklasse moest één van de meest geavanceerde en vernieuwende serie schepen ooit worden. Dit zorgde er echter voor dat de kosten gigantisch toenamen.
In eerste instantie zouden er 32 exemplaren gebouwd worden, maar vanwege de kosten is dit teruggebracht tot drie stuks. Het project van de Zumwaltklasse had een prijskaartje van 7,5 miljard dollar per schip. Bovendien waren er bij de drie schepen die wel gebouwd zijn al problemen met onder meer de kanons. Ze worden nu, negen jaar na indienststelling van de eerste, aangepast. Ze zijn nog niet inzetbaar.
Auteur: Tobias Kappelle Tobias werkt sinds augustus 2020 als freelance journalist voor Marineschepen.nl. Daarnaast is hij vooral actief in de sportjournalistiek bij onder andere AD Sportwereld, Eurosport en Hockey.nl. Tobias studeerde Geschiedenis en Bestuurs- en Organisatiewetenschappen aan de Universiteit Utrecht en deed een master Media & Journalistiek aan de Erasmus University Rotterdam.
