Ogen en oren
Zr.Ms. Van Amstel jaagt op onderzeeboten door gebruik te maken van uitkijken, camera's radar en sonars. De uitkijken zoeken met hun verrekijkers naar periscopen, waar ook met camera's naar gezocht wordt, tevens zoekt de Seastar-radar naar opgestoken masten.
Onder water zoeken sonars naar onderzeeboten. De M-fregatten hebben in de boeg een actieve sonar, de PHS-36 van Holland Signaal (nu Thales). Deze sonar pingt op medium frequentie naar onderzeeboten op relatief korte afstand.
Het M-fregat is echter een echte specialist in onderzeebootbestrijding dankzij de LFAPS, de Low Frequency Active Passive Sonar. Deze sonar kan dus zowel pingen (actief) als luisteren (passief) en is ontwikkeld door TNO en het Canadese Ultra.
Links de 'vis' die achter het schip wordt gesleept. Dit is de VDS en deze kan ook onder temperatuurlagen pingen naar onderzeeboten. In het midden van de achterzijde van het fregat is de gesleepte sonar te zien, dit is een slang met onderwatermicrofoons die de teruggekaatste ping van de VDS kan opvangen. De passieve sonar kan ook ingezet worden om alleen te luisteren naar onderzeeboten. (Beeld: Defensie)
De LFAPS bestaat uit twee delen. De towed array (gesleepte sonar) is een lange slang met hydrofoons (onderwatermicrofoons) die achter het schip gesleept wordt. Daarnaast hebben de schepen een soort vis van 2500 kg die ook achter het schip wordt gesleept. Beide onderdelen werken samen: de vis zendt de ping uit en de echo van die ping wordt ontvangen door de towed array. (Overigens kan de towed array ook samenwerken met de HELRAS-sonar van de helikopters.)
De LFAPS kan op heel lage frequenties uitzenden en ontvangen, daardoor kan het ook op grotere afstanden onderzeeboten detecteren en volgen.
Ook de nieuwe fregatten krijgen de LFAPS.
